Koty Norweskie Leśne - hodowla Milanor*PL | Standard

Standard

Ogólne wrażenie

Wielkość Duży, silny kot  

Głowa

Z przodu trójkąt równoboczny Patrząc z przodu odległość od brody do zewnęrznej nasady ucha powinna być taka sama, jak odległość między zewnętrznymi krawędziami uszu. Pożądane jest, by od brody do końca uszu nie było żadnych załamań (można przyłożyć linijkę), zwłaszcza w miejscu, gdzie szczęka przechodzi w policzek (bez tzw. pinch'ów).
Patrząc z boku: sławny "norweski" profil - prosty od czoła do czubka nosa i pod odpowiednim kątem do potylicy. Nie może być płaski, taki jak u węża czy krokodyla.
Z boku czoło zaokrąglone, o odpowiedniej wysokości; profil długi, prosty - bez załamania (stopu)
Broda mocna

Uszy

Kształt duże, odpowiednio szerokie u nasady, ostro zakończone, z pędzelkami jak u naszego rysia i pokryte długim włosem od środka Preferowane są uszy duże.
Należy pamiętać, że uszy kociąt są osadzone wysoko na głowie i blisko siebie. W miarę, jak kot rośnie, rośnie też czaszka i uszy rozsuwają się na boki
Położenie osadzone tak, że zewnętrzna linia stanowi przedłużenie linii głowy od brody do ucha

Oczy

Kształt duże i owalne, osadzone lekko skośnie Mimo niskiej punktacji, oczy - ich położenie, kolor, wyraz - mają wpływ na ceniony przez wszystkich specyficzny "norweski" wygląd.
Oczy nie mogą być zbyt skośne i wąskie, nie być też okrągłe, jak spodki. Muszą mieć w sobie to "coś".
Wyraz oczu, ekspresja czujne
Kolor dozwolone są wszystkie kolory niezależnie od koloru futra

Ciało

Tułów długi, o silnej budowie i grubym kośćcu Szczupłe, delikatne łapy sprawiają, że kot wygląda zbyt elegancko, co w przypadku kotów norweskich leśnych nie jest pożądane.
Te koty muszą stać mocno na ziemi.
Łapy silne, długie, tylne łapy dłuższe niż przednie; stopy duże, okrągłe, proporcjanalne w stosunku do łap

Ogon

  długi i puszysty, powinien sięgać przynajmniej do łopatek, a najlepiej do szyi Ogon to prawdziwa ozdoba "norwega".
Im dłuższy i bardziej puszysty, tym lepiej.

Futro

Struktura sierść półdługowłosa; wełnisty podszerstek pokryty jest gładką, wodoodporną (niezwilżalną) okrywą, która składa się z długich sztywnych i błyszczących włosów, pokrywających tył i boki zwierzęcia; kot w pełnym futrze posiada pełną kryzę i portki Trudno opisać, trzeba zobaczyć. Futro wyróżnia koty norweskie od kotów innych ras. To jest prawda w przypadku dorosłych, w pełni rozwiniętych osobników, zwłaszcza zimą.
Jakość futra zależy od koloru i obecności pręgowania. Kocięta nie mają w pełni ukształtowanego włosa okrywowego. Ich futro tak różni się od futra kotów dorosłych, że uwaga ta też znalazła się w oficjalnym standardzie.
Kolor dopuszczalne są wszystkie kolory (oprócz wymienionych poniżej) i białe znaczenia, niezależnie od wielkości i rozmieszczenia;
nie dopuszcza się znaczenia himalajskiego (syjamskiego), koloru liliowego, czekoladowego, cynamonowego i płowego

Wady

Ogólnie zbyt drobna budowa
Głowa okrągła lub kanciasta, profil z załamaniem
Uszy małe, osadzone zbyt szeroko lub za wysoko
Łapy krótkie i delikatne
Ogon krótki
Futro suche, zbyt jedwabiste, skołtunione

Punktacja

Ogółem   100
Głowa Kształt głowy, nos, profil, szczęki i zęby, broda 20
Uszy Kształt i położenie uszu 10
Oczy Kształt 5
Korpus Kształt, wielkość, struktura kostna, długość i wysokość nóg 25
Ogon Długość i kształt 10
Futro Jakość, faktura i długość 20
Futro Kolor 5
Kondycja   5

Uwagi

Futro ocenia się tylko pod względem struktury i jakości
Pod uwagę trzeba brać wolny rozwój kociąt
Dorosłe kocury mają szersze głowy niż kotki
Długość i gęstość futra zmienia się zależnie od pory roku
Włosy okrywowe pojawiają się u kociąt po sześciu miesiącach życia
Niniejsza strona wykorzystuje pliki cookies. Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na ich stosowanie.Zgadzam się Więcej o polityce Milanor*PL